Als alles “goed” is, waarom doet het dan zo pijn?

foto uit het boek Functional Atlas of the Human Fascial System

Fibromyalgie is zo’n diagnose die mensen moe maakt nog vóór ze weer buiten stappen.

Jarenlang onderzoek. Steeds een volgende specialist. Medicatie die soms wat dempt, maar zelden echt oplucht. En ondertussen blijft het lichaam dezelfde boodschap sturen: er klopt iets niet. Wijdverspreide pijn. Uitputting die niet weg slaapt. Mentale overprikkeling alsof je systeem nooit helemaal uit kan.

En dan hoor je het, zo vaak: “De beeldvorming is normaal.”

“De bloedwaarden zijn goed.”

“Het hoogste haalbare is symptoombestrijding.”

Maar een normaal testresultaat betekent niet dat jouw ervaring normaal is. Het betekent soms gewoon dat we nog niet naar de juiste laag kijken.

In mijn werk kijk ik vanuit een andere bril. Niet om medische zorg te vervangen, en ook niet om fibromyalgie te herleiden tot één simpele oorzaak. Wel om een ontbrekende schakel zichtbaar te maken die verrassend vaak vergeten wordt: Fascia.

Fascia is je bindweefselnetwerk. Het omhult en verbindt spieren, organen, zenuwen en bloedvaten. Het zit overal. En het is niet zomaar “verpakkingsmateriaal”. Fascia is levend, gevoelig weefsel. Het reageert op stress, op belasting, op ontstekingssignalen, op slaaptekort. Het beïnvloedt hoe vrij je beweegt, hoe je pijn ervaart, hoe goed je herstelt.

Vanuit die fascia-bril kan fibromyalgie gezien worden als een systeem dat al te lang in bescherming leeft.

Alsof je lichaam al jaren op scherp staat. Alsof het braced, bewaakt, vasthoudt. Niet omdat je zwak bent, maar omdat je lichaam intelligent is en overleving boven ontspanning heeft moeten plaatsen.

Wanneer het lichaam chronisch stress draagt, of wanneer pijn uit het verleden in het systeem blijft hangen, kan fascia veranderen. Het kan minder glijden. Het kan droger worden. Dikker, dichter, reactiever. Dat zie je niet altijd op klassieke scans. Maar je voelt het. In die typische gevoeligheid. In het “alles is te veel”-gevoel. In het feit dat zelfs zachte aanraking of lichte inspanning soms al een alarm oproept.

En dat is een belangrijk stuk: fascia is rijk aan sensoren. Het stuurt voortdurend informatie naar je zenuwstelsel.

Dus ja, fibromyalgie wordt vaak “neurologisch” genoemd omdat het zenuwstelsel pijnprikkels sterker gaat verwerken. Centrale sensitisatie. Overgevoeligheid. Dat is echt.

Maar ik stel er één vraag naast: waar reageert dat zenuwstelsel op?Welke signalen krijgt het de hele dag door uit het weefsel, uit de adem, uit de spanning, uit de congestie?

Daar begint mijn werk.

Niet met forceren. Niet met “erdoor”.

Wel met voorwaarden creëren.

Voor zachtheid. Voor glij. Voor ruimte. Voor herstel.

In mijn lessen werk ik met fascia op een manier die het lichaam opnieuw veiligheid leert. Zeker bij mensen met fibromyalgie is dat essentieel. Het systeem verdraagt zelden brute intensiteit. Het heeft voorspelbaarheid nodig. Pacing. Kleine dosissen die je zenuwstelsel kan verwerken zonder terugslag.

Concreet betekent dat dat we werken met:

Trage, intelligente beweging die de lagen weer laat glijden

Golfachtige sequences die spanning ontladen zonder te overweldigen

Zachte stretching die verlengt, zonder te trekken

Somatic release, zodat het lichaam stressreacties kan afmaken in plaats van opslaan

Ademwerk als interne massage voor ribben en diafragma

Integratiemomenten zodat je systeem niet “opent” en daarna crasht

Ik focus vaak op borstkas, ribben, diafragma, nek, kaak en bekken. Niet toevallig. Dat zijn gebieden waar spanning en adem elkaar kruisen. Waar het autonome zenuwstelsel mee stuurt. Waar je letterlijk kan voelen: hier zit de rem, hier zit de grip, hier zit het pantser.

En dan is er mijn massage tafel.

Daar wordt het fascia-werk nog preciezer en nog zachter.

Bij fibromyalgie kies ik zelden voor harde, diepe druk. Niet omdat iemand niet “tegen pijn kan”, maar omdat het zenuwstelsel vaak al in overdrive staat. Te intens werken kan het systeem nog meer alarm laten geven, met meer pijn of uitputting nadien.

Ik werk daarom uitnodigend in plaats van eisend.

Dat kan er zo uitzien:

Langzame, gedragen aanraking zodat fascia tijd krijgt om te verzachten

Myofasciale release die ruimte maakt tussen lagen, zonder te forceren

Werk rond ribben en borstkas om ademruimte en regulatie te vergroten

Nek- en kaakontspanning om prikkelverwerking te kalmeren

Zachte decompressie rond onderrug en bekken voor grounding en veiligheid

Lymfevriendelijke flow om congestie en “volheid” te verminderen

Het doel is niet alleen minder pijn op het moment zelf. Het doel is minder alarm in het systeem.

Want wanneer het lichaam zich minder bedreigd voelt, kan pijn zich beginnen herorganiseren. Slaap kan dieper worden. Energie kan in kleine golven terugkomen. De persoon krijgt weer het gevoel: ik woon terug in mijn lichaam, in plaats van erin te overleven.

Fibromyalgie is complex. Dat is waar. Het kan samenhangen met immuunsignalen, hormonen, darmen, zenuwstelsel, belastbaarheid, en geschiedenis. Iedereen draagt zijn eigen puzzel.

Maar fascia geeft een ingang die tastbaar is.

Een ingang die mild is, maar niet vaag.

Een ingang die tegelijk lichaamsgericht én systeemgericht is.

Een ingang die vaak eindelijk klopt.

Mijn uitnodiging is dus niet: duw harder.

Mijn uitnodiging is: laat je lichaam opnieuw leren dat het veilig is.

Laag per laag. Adem per adem. Beweging per beweging.

Meer weten hoe ik werk en hoe ik het met jou kan aanpakken? Maak dan een afspraak via DEZE link. Wil jij zelf leren hoe ik in mijn praktijk de problemen aanpak? Volg dan één van onze opleidingen.