De reden waarom jij niet vooruit raakt? Je lichaam houdt je verleden nog vast.

Er wordt al jaren gedaan alsof depressie, stress en burn-out enkel in het hoofd leven. Alsof het een mentale puzzel is die je kunt oplossen met praten, pillen, analyse en het verstand dat nog wat harder zoekt naar verklaringen.

Maar wie ooit echt vastgezet heeft gezeten, weet dat het niet klopt. Ik weet dat ook. Niet uit boeken. Uit mijn eigen lijf.

Er was een periode waarin mijn lichaam volledig stilviel. Burn-out. Zware depressieve symptomen. Een zenuwstelsel dat al jaren te veel droeg. Ik kreeg medicatie. Ik kreeg gesprekken. Maar niemand vroeg ooit hoe mijn lichaam ademde. Hoe mijn rug voelde. Hoe mijn fascia reageerden. Of ik nog kon ontspannen. Of ik wel veilig kon landen in mezelf. Er werd nooit yoga voorgeschreven. Nooit ademwerk. Nooit lichaamsgerichte therapie. Alsof het lichaam geen rol speelde in hoe slecht ik me voelde.

Dat was achteraf gezien de grootste gemiste kans.

Het lichaam schreeuwde, maar iedereen keek naar mijn hoofd. Precies daardoor ben ik zelf beginnen zoeken. Leren. Studeren. Wetenschappelijke boeken lezen. Opleidingen volgen. Me bijscholen tot laat in de avond omdat ik wilde begrijpen waarom ik bij de ene therapie vooruitging en bij de andere compleet vastliep. Waarom sommige methodes me deden instorten en andere me stabiliseerden. Hoe spanning eigenlijk in het lichaam blijft hangen. Waarom ik bepaalde zones niet kon ontspannen. En hoe fascia reageren op emoties en stress die nooit verwerkt zijn.

En zo kwam ik uit bij iets dat veel dieper gaat dan de klassieke aanpak.

Ik leerde hoe het bindweefsel, de fascia, letterlijk verandert onder langdurige spanning. Dat is geen zweverig idee, dat is wetenschap. Onderzoekers zoals Dr. Darija Huber van de Universiteit van Zagreb toonden aan dat de bovenrug van depressieve personen een dikker epimysium heeft. Het bindweefsel wordt harder, stroever, minder glijdend. Het bouwt een harnas.

Dr. Monika van de Ruhr Universiteit Bochum ontdekte dat angst en depressie het bindweefsel meetbaar stijver maken, totaal los van beweging of training. Het lichaam blijft in verdediging, zelfs wanneer de persoon dat zelf niet meer beseft.

En dan was er dat bijzondere experiment van Dr. Thomas S. Ward van de University of Mississippi. Depressieve proefpersonen herinnerden vooral negatieve woorden. Tot ze een eenvoudige myofasciale release deden. Plots bleven net positieve woorden beter hangen. Het lichaam had even kunnen loslaten. Het systeem had ruimte gemaakt. En dat veranderde hoe het brein filterde.

Toen ik die onderzoeken las, vielen er veel puzzelstukken op hun plaats. Wat ik zelf had gevoeld, had eindelijk woorden. Ik besefte dat ik jaren had geleefd in een lichaam dat al die tijd in bescherming stond.

En dat niemand mij geleerd had hoe ik het kon openen. Hoe ik kon ademen. Hoe ik kon ontladen. Hoe ik kon terugzakken in mezelf zonder te verkrampen.

Ik heb mezelf stap voor stap uitgegraven door te werken met mijn fascia, met ademwerk, met Kundalini, met somatic release, met voeding, met fascia stretching. Ik ben mijn lichaam beginnen voelen in plaats van bestrijden. En alles veranderde.

Vandaag breng ik precies die twee werelden samen in mijn praktijk. Ik combineer wetenschap met holistische geneeskunde.

Biotensegrity, fascia-anatomie, neurofysiologie, orthomoleculaire kennis én energie, adem, bewustzijn en lichaamswerk. Zonder geitenwollensokken. Zonder zweverigheid. Gewoon met beide voeten in de realiteit. Want het lichaam liegt nooit.

Wanneer een vrouw bij mij binnenstapt, zie ik altijd dezelfde patronen. Schouders die vastzitten. Nek die blokkeert. Buik die koud is. Borstkas die gesloten is. Adem die hoog blijft. Ogen die moe kijken. Lichamen die jarenlang geleerd hebben om te overleven. Lichamen die nooit geleerd hebben om te ontladen. Lichamen die verhalen vasthouden van jaren geleden. En precies dáár werk ik. In het lichaam. In de fascia. In het zenuwstelsel. In de laag waar woorden niet komen.

Daarom heb ik ook de training Tot Rust Komen In Jezelf – mijn 5-daagse online training gemaakt.

Omdat je niet altijd meteen klaar bent voor een intensief traject.Omdat je soms eerst wat veiligheid nodig hebt.Een zachte manier om te voelen wat er in je lichaam gebeurt, zonder overweldiging.

Vijf dagen waarin je je zenuwstelsel leert kalmeren.Vijf dagen waarin je spanning leert loslaten.Vijf dagen waarin je adem opnieuw de weg naar beneden vindt. Vijf dagen waarin je voelt dat er meer mogelijk is dan praten en nadenken.

Het is de eerste stap voor veel vrouwen die daarna doorgroeien naar mijn Fascia Release lessen, Kundalini sessies en behandelingen. Niet omdat ik dat zeg. Maar omdat hun lichaam het aangeeft. Omdat ze eindelijk voelen dat er iets open gaat wat jarenlang dicht zat. Als ik één ding heb geleerd, is het dit. Je geneest niet alleen met je hoofd. Je geneest wanneer je lichaam weer ruimte krijgt.Wanneer het harnas verzacht.Wanneer de fascia weer glijdt.

Wanneer je adem weer terugkeert naar je kern.Wanneer je zenuwstelsel eindelijk zegt: het is veilig om te ontspannen. Het begint in je bindweefsel. Het eindigt bij thuiskomen in jezelf.